ອັຕຕະວັກ : ໝວດຕົນ

໑. ອັຕຕະ ຫະເວ ຊິຕັງ ໄສໂຍ : ຊະນະຕົນນັ້ນແຫລະດີ
໒. ອັຕຕາ ສຸທັນໂຕ ປຸຣິສັສສະ ໂຊຕິ : ຕົນທີ່ຝຶກດີແລ້ວ ເປັນແສງສະຫວ່າງຂອງບຸລຸດ
໓. ອັຕຕະນາ ວະກະຕັງ ປາປັງ ອັຕຕະນາ ສັງກິລິສສະຕິ: ຕົນທຳບາບເອງ ຍ່ອມເສົ້າໝອງເອງ.
໔. ອັຕຕັດຖະປັນຍາ ອະສຸຈີ ມະນຸສສາ : ມຸນຸດຜູ້ເຫັນແກ່ປະໂຫຍດຕົນ ເປັນຄົນບໍ່ສະອາດ.
໕. ອັຕຕານັນເຈ ປິຍັງ ຊັນຍາ ຣັກເຂີຍຍະ ນໍ ສຸຣັກຂີຕັງ : ຖ້າຮູ້ວ່າຕົນເປັນທີ່ຮັກ(ຂອງຕົນ) ກໍຄວນຮັກສາຕົນໃຫ້ດີ.
໖. ອັຕຕານັນເຈ ຕະຖາ ກະຍິຣາ ຍະຖັນຍະມະນຸສາສະຕິ : ຖ້າສັ່ງສອນຜູ້ອື່ນສັນໃດ ກໍຄວນທຳຕົນສັນນັ້ນ.
໗. ອັຕຕານັນເຈ ຕະຖາ ກະຍິຣາ ຍະຖັນຍະມະນຸສາສະຕິ
ສຸທັນໂຕ ວະຕະ ທະເມຖະ ອັຕຕາ ຫິ ກິຣະ ທຸທທະໂມ : ຖ້າສອນຜູ້ອື່ນສັນໃດ ຄວນທຳຕົນສັນນັ້ນ ຜູ້ຝຶກຕົນດີແລ້ວ ຄວນຝຶກຜູ້ອື່ນ ໄດ້ຍິນວ່າຕົນແລ ຝຶກຍາກ.
໘. ອັຕຕານະເມວະ ປະຖະມັງ ປະຕິຣູເປ ນິເວສະເຍ
ອະຖັນຍະມະນຸສາເສີຍຍະ ນະ ກິລິສເສີຍຍະ ປັນດິໂຕ : ບັນດິດຄວນຕັ້ງຕົນໄວ້ໃນຄຸນອັນສົມຄວນກ່ອນ ສອນຜູ້ອື່ນພາຍຫລັງ ຈິ່ງບໍ່ມົວໝອງ.
໙. ອັຕຕານັງ ທະມະຍັນຕິ ສັພພະຕາ : ຜູ້ປະພຶດດີຍ່ອມຝຶກຕົນ.
໑໐. ອັຕຕະນາ ໂຈທະຍັຕຕານັງ : ຈົງເຕືອນຕົນດວ້ຍຕົນເອງ.
໑໑. ທຸຄຄາ ອຸທທະຣະຖັຕຕານັງ ປັງເກ ສັນໂນວະ ກຸນຊະໂຣ : ຈົງຖອນຕົນຂື້ນຈາກສະໜົມ ເໝືອນຊ້າງຕົກສະໜົມ ຖອນຕົນຂື້ນສັນນັ້ນ.

ສັພພະປາປັສສະ ອະກະຣະນັງ ກຸສະລັສສູປະສັມປະທາ
ສະຈິຕຕະປະຣິໂຍທະປະນັງ ເອຕັງ ພຸທທານະສາສະນັງ

ແປວ່າ ການບໍ່ທຳບາບທັງປວງ, ການຍັງກຸສົລໃຫ້ເຖິງພ້ອມ, ການທຳຈິຕຂອງຕົນໃຫ້ຜ່ອງໃສ, ສາມຢ່າງນີ້ ເປັນຄຳສັ່ງສອນຂອງທ່ານຜູ້ຮູ້ທັງຫລາຍ.

ຄຳວ່າ “ພຸທທະສາສະນັງ”  ໃນພາສິດຂ້າງເທິງນີ້ ແຍກອອກເປັນ ໒ ສັບ ຄື ” ພຸທທານັງ” ສັບນຶ່ງ ” ສາສະນັງ” ສັບນຶ່ງ, “ພຸທທານັງ” ແປວ່າ ຂອງຜູ້ຮູ້ທັງຫລາຍ “ສາສະນັງ” ແປວ່າ ຄຳສັ່ງສອນ ເມື່ອຕໍ່ເຂົ້າກັນໂດຍວິທີສມາສແລະສັນທະລັກແລ້ວ ຈິ່ງໄດ້ຮູບເປັນບົດວ່າ “ພຸທທານະສາສະນັງ” ແປທັບສັບວ່າ ພຸທທານະສາສະນາ ເມື່ອລົບວິພັດຂອງສັບໜ້າອອກ ເຫລືອແຕ່ ” ພຸທທະ” ເທົ່ານັ້ນ ຕໍ່ເຂົ້າກັນກັບ ” ສາສະນັງ” ຈິ່ງໄດ້ຮູບແບບເປັນບົດວ່າ ” ພຸທທະສາສະນັງ” ແປທັບສັບວ່າ ພຸທທະສາສນາ.